Yıllardır hiç olmadığım kadar siyahım.

Siyah örtüyor beni;
aydınlığımı,
karışıklığımı,
renklerimin tümünü...

Böylece kimse anlayamıyor en çok hangi masalı sevdiğimi,
en çok hangi adreste yaşadığımı,
en çok kimi anımsayıp ona tebessüm ettiğimi...

siyahlığım her şeyin üzerini hassas dokunuşlarla örtüyor.

Oyunlar bilmezdi küçük yüreğim,
Sözcüklerin tek bir anlamı vardı bende.

Dilimdeydi yüreğim...
Buz gibi kaldırım taşında,
Ellerimin arasında çifte kavrulmuş bisküvi arası lokum,
Bir dostun sözlerinde ısınan,
Küçük bir kız çocuğuydum.

Sustum, sebep sordular.
Diyemedim, ağzımı açıp tek laf edemedim.
Kaçar oldum birinin gözlerine değmekten,
Dili yoktu bakışların ama sebebi oldu suskunluğumun...

Bir tek sözün kaç farklı anlamı varmış meğer...
"Demek istemek " neymiş bugün öğrendim,
Çünkü ben söylenenlerin arkasında bir şey gizlemezdim.
Yalındı  hüznüm, acım...
Ama tamdı, benimdi.
Sus "demek istedim " birine bugün, canım acıyor, böyle konuşma..

 

Yoruldum, belki de savaşı kaybettim...
Büyümek miydi bunun adı?

 

Sustum!...
Alıntı